Persoonlijk

In 2005 zijn Natasja en ik getrouwd. We hebben samen twee kinderen: Jochem (2006) en Maartje (2008). Zie de foto hiernaast. We werken allebei en proberen samen (met wat hulp van de kinderopvang) de zorg voor de kinderen op ons te nemen. Zo hecht ik aan mijn vaste wekelijkse zorgdag voor de kinderen.

Ik werk 28 uur per week als communicatieadviseur bij Waterschap Veluwe in Apeldoorn. Daarnaast ben ik freelance journalist. Onlangs volgde ik een cursus op hogeschool Windesheim en heb daarmee het Pedagogisch Didactisch Diploma behaald. Ik ben actief voor diverse organisaties (zie elders op deze site). In mijn vrije tijd doe ik graag aan racefieten, wandelen, schrijven en lezen. Ook luister ik graag naar muziek of kijk ik naar een film met inhoud. Het maken van reizen doe ik ook graag, maar is nu wat moeilijk te realiseren. Als gezin wonen we met plezier in de Meanderhof, een duurzaam gebouwd wijkje in het Zwolse stadsdeel Stadshagen. De 53 woningen (zowel appartementen als eengezinswoningen en zowel huur- als koopwoningen) hebben elk hun eigen sfeer en privacy. Maar de ruim 130 bewoners hebben ook gemeenschappelijke voorzieningen zoals een ontmoetingsruimte, tuinen en bergingen. En er zijn gezamenlijke activiteiten. De bewoners zijn lid van de vereniging Mens en Milieuvriendelijk Wonen Zwolle (MMWZ) Stadshagen. Zie ook: www.meanderhof.nl

Het christelijk geloof is belangrijk voor mij. Met ruimte voor vragen. Vanuit verwondering. Niet de letter maar de rode draad en de symboliek van de Bijbel zeggen mij wat. In de kerk sta ik samen met anderen in een eeuwenoude traditie die voortdurend in beweging is. Juist stevige wortels leiden tot groei. Ik probeer openheid na te streven en bewust en maatschappijkritisch in het leven te staan. Met vallen en opstaan.

 

Harry Lodenstein (1938-2008)

Op 28 maart 2008 overleed Harry Lodenstein met wie ik ruim zes jaar intensief was bevriend. Harry was een soulmate met wie ik veel gemeenschappelijk had en deelde. Ik mis hem en denk met liefde aan hem terug. In het Zwolse kerkblad Gaandeweg verscheen een In_Memoriam.jpg

 

 

Hardlopen: vier engelse mijl op 12 juni 2010

Wat een geweldige ervaring om temidden van 2800 mensen dwars door Zwolle de 4 engelse mijl te lopen. Ik deed dat samen met veertien anderen op 12 juni 2010 in het kader van het Oekraïneproject van de Oosterkerk. We hadden ons laten sponsoren en de actie leverde ruim drieduizend euro op. Het was mijn eerste hardloop-event en dat smaakte naar meer. De vier mijl (6,4 kilometer) liep ik in 37 minuut en 30 seconden. Een tijd waar ikzelf niet ontevreden mee ben. Met Koos Schaafsma (links op de foto; ik daarnaast met pet op) had ik een half jaar lang wekelijks een rondje van zeven kilometer hardgelopen. En dat wierp dus zijn vruchten af. Voor herhaling vatbaar.  

 

Fan van... Bruce Cockburn

Van meerdere popartiesten ben ik liefhebber. Maar omdat de Canadese singer-songwriter Bruce Cockburn in Nederland zwaar onderschat wordt, verdient hij een speciale plek op mijn website. Ik hou van zijn folkrock met een spirituele en maatschappijkritische inslag. Geboren in 1945 in Ottawa, Ontario, ontdekte Cockburn vroeg de muziek van Elvis Presley en Chuck Berry. Na de middelbare school reisde hij door Europa. Terug in Canada studeerde hij aan de Berklee College of Music in Boston maar bracht meer tijd door met lokale jazz artiesten dan in de collegezaal. Na twee jaar keerde hij terug naar Ottawa waar hij met dichter en muzikant Bill Hawkins samenwerkte. Cockburn speelde in diverse bands en Hawkins moedigde hem aan om zijn eigen nummers te schrijven. In 1969 begon Cockburn een solocarrière. In Toronto ontmoette hij Bernie Finkelstein die later zijn manager werd. Cockburns eerste elpee kwam uit. Een poëtisch folk album dat werd gevolgd door het meer volwassen High Winds White Sky. In Canada groeide het aantal fans en verschenen positieve recencies zodat hij door het land trok om concerten te geven. Thema's als de natuur, spiritualiteit en liefde kenmerkten zijn songteksten in de jaren zeventig. Altijd een spirituele zoeker, bekeerde Cockburn zich tot het christendom in 1974. Dat werd van invloed op zijn teksten, hoewel hij geen typisch christelijke zanger was. Zijn songs hadden weinig van doen met evangelische of gladde reli-muziek maar hadden eerder een mystieke inslag. Een reis door Midden-Amerika namens hulporganisatie OXFAM in 1983 opende zijn ogen voor het onrecht in de derde wereld. Het werd van grote invloed op zijn leven en werk. Het nummer If I Had A Rocket Launcher werd geschreven na een bezoek aan Guatemalteekse vluchtelingenkampen in Mexico. Een ongebruikelijk nummer in zijn repertoire, maar het werd een grote hit. De jaren tachtig werden een tijd van intensief reizen. Beelden van en invloeden uit Tokio, Europa, Midden-Amerika, Chili, Jamaica en Nepal vonden hun weg in Cockburns songs. Eind jaren negentig was hij betrokken bij de inspanningen om landmijnen wereldwijd te verbieden. Hij zette zich in voor fondsenwerving en bezocht door oorlog verscheurde landen zoals Mozambique en Cambodja.  Zie ook: http://cockburnproject.net/. In september 2003 schreef ik voor tijdschrift De Linker Wang een artikel over Bruce Cockburn: De_gelouterde_woede_van_Bruce_Cockburn.jpg